Jak poprawnie odczytać dane leku przed rozmową telefoniczną

Przepisz nazwę dokładnie, łącznie z dodatkowymi oznaczeniami

Zacznij od pełnej nazwy z pudełka i bezpośredniego opakowania, na przykład blistra lub butelki. Zwróć uwagę na człony odróżniające wersje produktu oraz litery umieszczone po nazwie. Nie rozwijaj ich według własnego domysłu. Jeżeli dwa opakowania różnią się choć jednym oznaczeniem, zapisz je w osobnych wierszach do czasu wyjaśnienia.

Nazwa handlowa to nie to samo co nazwa substancji czynnej. Obie mogą być przydatne, lecz nie należy na ich podstawie samodzielnie uznawać produktów za zamienne. O zamianie i sposobie realizacji recepty rozmawiaj z farmaceutą, a o zmianie leczenia z osobą uprawnioną do jego prowadzenia.

Moc bez jednostki nie identyfikuje produktu

Przepisz liczbę razem z jednostką, na przykład mg, mikrogramy albo mg/ml, bez przeliczania jej w pamięci. Zapisz także postać: tabletka powlekana, kapsułka, krople, roztwór, zawiesina, aerozol, plaster czy inna dokładnie nazwana forma. Ta sama substancja może występować w różnych mocach i postaciach, których nie wolno traktować jako równoważnych wyłącznie na podstawie nazwy.

Przy płynach oddziel stężenie produktu od objętości porcji. Przy opakowaniach wielodawkowych zanotuj również rodzaj dołączonego przyrządu do odmierzania. Nie zamieniaj łyżeczki kuchennej na miarę i nie wyliczaj nowej ilości bez potwierdzenia. Celem notatki jest wierne przekazanie danych, nie obliczanie dawki.

Sprawdź drogę podania i szczególne cechy postaci

Na opakowaniu i w ulotce znajdziesz informację, czy preparat jest przeznaczony do stosowania doustnego, na skórę, do oka, nosa, inhalacji lub inną drogą. Zapisz ją, zwłaszcza gdy w domu znajdują się podobnie nazwane produkty. Informacje o dzieleniu, rozgryzaniu, rozpuszczaniu albo przygotowaniu produktu sprawdzaj wyłącznie dla konkretnej nazwy, mocy i postaci. Nie przenoś instrukcji z innego opakowania.

Ulotka zawiera między innymi wskazania, ostrzeżenia, sposób stosowania, działania niepożądane i zasady przechowywania. Jest ważnym źródłem, ale nie rozwiązuje indywidualnych sprzeczności między zaleceniami. Gdy tekst ulotki i otrzymane zalecenie wydają się niezgodne, wstrzymaj się od samodzielnej korekty i zadaj precyzyjne pytanie lekarzowi lub farmaceucie.

Użyj urzędowego rejestru, gdy potrzebujesz aktualnego druku

Publiczny Rejestr Produktów Leczniczych prowadzony przez właściwy urząd pozwala wyszukać dopuszczone produkty oraz dostępne druki informacyjne. Wyszukuj po pełnej nazwie i sprawdź moc, postać, podmiot odpowiedzialny oraz numer pozwolenia, zanim otworzysz ulotkę. Nie wybieraj pierwszego podobnego wyniku.

W rejestrze mogą występować produkty dopuszczone różnymi procedurami, a zakres dokumentów zależy od wpisu. Brak łatwego wyniku nie dowodzi, że opakowanie jest fałszywe ani że można je wyrzucić. Może wynikać z pisowni, statusu produktu lub innego rejestru. Pokaż całe opakowanie farmaceucie i poproś o identyfikację w odpowiednim źródle.

Porównaj też numer pozwolenia i podmiot odpowiedzialny, jeśli są widoczne na opakowaniu i w wyniku wyszukiwania. Te pola pomagają odróżnić warianty o podobnych nazwach, lecz nie są instrukcją zastosowania. Zapisz adres dokumentu i dzień sprawdzenia, ponieważ druki informacyjne mogą być aktualizowane. Kopia ulotki znaleziona w przypadkowym katalogu, na forum albo przy ofercie sprzedaży nie powinna zastępować bieżącego dokumentu urzędowego dla dokładnie tego produktu.

Numer serii i termin ważności zachowaj jako dane pomocnicze

Numer serii pozwala odróżnić partie i może być ważny przy zgłoszeniu problemu jakościowego lub działania niepożądanego. Termin ważności i warunki przechowywania odczytaj z opakowania dla konkretnego produktu. Nie używaj preparatu z nieczytelnym terminem albo przechowywanego w nieznanych warunkach bez konsultacji z farmaceutą. Sam prawidłowy termin nie gwarantuje przydatności, jeżeli naruszono opakowanie lub wymagane warunki przechowywania.

Nie przesyłaj publicznie zdjęć etykiety recepturowej, danych pacjenta ani kodu e-recepty. Jeśli placówka prosi o fotografię opakowania, potwierdź bezpieczny kanał i pokaż tylko dane potrzebne do wyjaśnienia sprawy.

Zakończ identyfikację statusem, nie domysłem

Każdy preparat oznacz jako „potwierdzony z opakowania i dokumentu”, „potwierdzony tylko z jednego źródła” albo „nieustalony”. Dla nieustalonej pozycji zapisz konkretne pytanie: „Czy te dwa oznaczenia dotyczą tej samej postaci?” albo „Które zalecenie jest aktualne?”. Nie wkładaj luźnych tabletek do wspólnego pojemnika przed identyfikacją.

Przenieś potwierdzone dane do Karty wszystkich preparatów, a niejasności ustaw na początku Planu rozmowy. Dzięki temu rozmówca zobaczy zarówno to, co wiadomo, jak i dokładny zakres brakującej informacji.

Źródła:

• URPL, Rejestr Produktów Leczniczych.
• Publiczna wyszukiwarka Rejestru Produktów Leczniczych.
• URPL, druki informacyjne produktów leczniczych.